Co to jest Hipnoza?

Hipnoza jest naturalnie występującym stanem umysłu. Każdy na co dzień doświadcza hipnozy, celowo lub przez przypadek.

Hipnoza jest to stan świadomości zbliżony do tego, którego doświadczamy mimowolnie w ciągu dnia np. wtedy, kiedy skupiamy się na czymś, co nas bardzo interesuje lub kiedy przypominamy sobie coś przyjemnego z przeszłości. W tym stanie pacjent jest zrelaksowany i czuje się bezpiecznie.
Hipnoza terapeutyczna jest u nas osiągana zazwyczaj w lekkim lub średnim stopniu głębokości, który zbliżony jest do stanu czuwania – z pewnością znamy to uczucie?

Istnieje blisko sześć poziomów głębokości hipnozy.

Zacznijmy od pierwszego, a mianowicie od poziomu hipnoidalnego. Poziom ten objawia się w tym, że posiadamy uczucie letargu ciała, dopada nas senność oraz mamy wyraźną tendencję do błądzenie myślami. Po za tym opanowuje nas lekkie odprężenie i ociężałość mięśni.

II poziomem jest lekka hipnoza. W tym wypadku, chodzi o koncentrację umysłu, który powinien być podatny na sugestię prowadzącego. Dochodzi często do usztywnienia ramion, wywróconych oczu oraz reakcji mięśni na sugestie.
III poziomem jest średnia hipnoza, która gwarantuje nam głębokie odprężenie, a także stanowi miłe doświadczenie większego wpływu sugestii.

Warto przyznać, że w trzech pierwszych poziomach hipnozy – początkujących – ludzie często wątpią, że zostali zahipnotyzowani, ponieważ pamiętają cały przebieg sesji oraz terapii. Nie zmienia to jednak faktu, że już tak podstawowe poziomy wystarczą do rzucenia nawyków związanych z paleniem papierosów, objadaniem się czy nawet poradzenie sobie z bezsennością.

Lekki lub średni stopień głębokości jest to całkowicie bezpieczny stan dla pacjenta.

Oznacza to więc tyle, że osoba zahipnotyzowana zachowuje nad sobą kontrolę. Nie wykluczone jednak, że to właśnie świadomość oraz wspomnienia z transu będą decydować o skuteczności naszego leczenia.

Naukowa definicja Hipnozy:

Ominięcie funkcji krytycznej, i ustanowienie akceptowalnego selektywnego myślenia.

To wygląda na użyteczną i prawidłową definicję hipnozy

To „ominięcie funkcji krytycznej” oznacza po prostu odsunięcie ograniczających przekonań. Na przykład użycie hipnozy w znieczulaniu zostało zaakceptowane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne już w 1958 r. Jest to uznane za fakt, że hipnoza jest użyteczna by znieczulać. Jednak jeżeli posiadasz ograniczające przekonanie, że umysł nie może sam znieczulić ciała i wykreować potężnej anestezji, to nie będziesz potrafił tego zrobić. Na szczęście w hipnozie to ograniczające przekonanie może być ominięte i anestezja może być szybko wytworzona. Druga część definicji mówi o procesie wskazywania drogi wejścia w trans za pomocą indukcji hipnotycznej. Ustanowienie akceptowalnego selektywnego myślenia tworzy stan umysłu, który umożliwia odrzucenie ograniczających nas przekonań (które nabraliśmy żyjąc w naszym społeczeństwie), byś mógł zaakceptować te nowe i wzmacniające nas. Stan hipnozy jest optymalny, by wprowadzić zmiany w twoim życiu. Możesz odsunąć ograniczające cię przekonania, które powstrzymywały cię przed ruszeniem do przodu, do zdrowszego i szczęśliwszego życia.

Hipnoterapia jest formą dialogu między pacjentem a terapeutą. Terapeuta wykorzystuje naturalne zdolności człowieka do wchodzenia w stan hipnozy i stosuje ją, jeśli wspólnie z pacjentem uznają, że taki rodzaj interwencji terapeutycznej jest potrzebny.
Używając III pierwszych bezpiecznych głębokości hipnozy, przyspieszamy warunkowanie klasyczne i utrwalenie nawyków.

Warunkowanie klasyczne lub warunkowanie pawłowowskie (odkąd J. Konorski i S. Miller odkryli warunkowanie instrumentalne, czyli II typu, stosuje się także nazwę warunkowanie I typu) – forma uczenia się. Eksperymenty nad warunkowaniem przeprowadził jako pierwszy Iwan Pawłow. Stwierdził on, że podanie psu pokarmu do pyska wywołuje u niego wydzielanie śliny. Reakcję tę Pawłow nazwał odruchem lub reakcją bezwarunkową, ponieważ występuje ona bez uczenia się, w sposób niezmienny, utrwalony dziedzicznie; pokarm zaś jest bezwarunkowym bodźcem dla tej reakcji. Dzięki warunkowaniu klasycznemu można uzyskać reakcję wydzielania śliny na dowolny sygnał obojętny, wystarczy tylko regularnie go powtarzać w towarzystwie bodźca bezwarunkowego.

Przykład: jeśli u pacjenta w trakcie hipnozy przypomnimy i wywołamy uczucie sytości i użyjemy w tym samym czasie bodźca zapachowego, to po kilku powtórzeniach na sam bodziec zapachowy pacjent zaczyna odczuwać sytość. Przedtem zapach nigdy nie wywoływał u pacjenta uczucia sytości, a więc nauczył się on, że bodziec, który został skojarzony z uczuciem sytości, wywołuje ten stan.

magdalena-dorau-dzien-dobry-tvn